Σήμερα πέταξα ένα ρούχο αγαπημένο που ο χρόνος ήτανε εχθρός του... Βγήκα στη βεράντα με το κρασάκι μου να ξεχαστώ... να θυμηθώ... Και τι να δω;; Ξέμεινα από τσιγάρα, με το ζόρι βγαίνει ένα. Δεν βαριέσαι...
Έκλεισα και την Αγγέλω... πόνεσε η καρδιά μου... Τόση φρίκη δεν την αντέχει η ψυχή μου απόψε. Το σπίτι μου φαίνεται μεγάλο, κι εκείνο το ρούχο μέσα στη σακούλα με πονάει. Όχι για το ρούχο... Για τις στιγμές που πέρασα φορώντας το!
Αυτό το ρούχο είχε επάνω του στιγμές από το Ηράκλειο, απ´την Αθήνα κι εδώ στη Λάρισα έπαψε πια να φοριέται... Το έφθειρε ο χρόνος, δεν ήταν η φροντίδα μου αρκετή... Θυμήθηκα τη μέρα που το αγόρασα... Με την Άντζελα στο Ηράκλειο, πάνω που κλείναν τα μαγαζιά... Το ερωτεύτηκα...
 
Μου θύμιζε πάντα τις τελευταίες μου αγορές στο Ηράκλειο .... Στην Αθήνα, τα ανοιξιάτικα απογεύματα, στη δουλειά, στον καφέ, στο ποτό, με τη Μαιρούλα, με τη Νικόλ, τον Θανάση, τον Αντώνη, τη Νίκη, τον Γιάννη, τον Δημήτρη, την Στέλλα, τον Κώστα, την Μαρία, την Μαριάνθη, τη Βούλα, τον Θωδοράκη, τον Σπύρο, την Ιουλία και με άλλους.... με όλους.... Άτιμο πανωφόρι πόσες μνήμες μου ξύπνησες μέσα σε μια στιγμή...
Κι ύστερα εδώ, δεν το φόρεσα... Το φύλαγα μήπως μπορέσω και το φτιάξω...´Ένα χρόνο μέσα στη ντουλάπα... Ρώτησα μα μάταια..."Δεν φτιάχνεται κορίτσι μου", ήταν η απάντηση. Δεν φτιάχνεσαι πετρόλ μου πανωφόρι, κουβαλάς τόσες στιγμές επάνω σου... δικές μου... Θα σε φορέσω απόψε για τελευταία φορά και θα κάνουμε παρέα το τελευταίο μου τσιγάρο.... Θα κρατήσω τη στιγμή αυτή που κρύβει τόσες άλλες για να θυμάμαι .... Στον καπνό του τελευταίου μου τσιγάρου θα περνούν όλες εκείνες οι στιγμές μου με τους ανθρώπους μου και με εμένα ντυμένη με το πετρόλ μου πανωφόρι... Αρρωστημένη νοσταλγός στιγμών, κάτι τέτοιες ήσυχες βραδιές... μοναχικές...!
 
Κι ένας σπάνιος δικός μου άνθρωπος μου χάρισε ένα πετρόλ μαντήλι.... Έφυγε ο χειμώνας.... Το καλοκαίρι μου θα έχει το χρώμα σου...!
9 Μαΐου 2015.

 Της Χρυσάνθη Βαμβακίδη



Η Χρυσάνθη Βαμβακίδη .......έζησε τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής της στο Ηράκλειο της Κρήτης προσπαθώντας να μάθει τα φυτά,Τεχνολόγος γεω-πόνος μα εσύ κράτα μόνο το πόνος, θα σπουδάζει όσο θα υπάρχουν οι αιώνιοι! Τινάζοντας το σκουλαρίκι της έζησε για λίγο στην Αθήνα, πέρασε σαν ελεύθερη χορογραφία από θέατρα,τυροπιτάδικα κι άλλα πολλά για να επιστρέψει στην εξωτική Λάρισα! Σου χαμογελά από ένα ανήλιο υπόγειο μιας λάντζας κάποιου τσιπουράδικου, αλλά σου χαμογελά!!! Δηλώνει κυρά κι αρχόντισσα όπου υπάρχει τρέλα!
Αισιοδοξεί για τα καλύτερα, γελάει δυνατά,αγαπάει το κόκκινο χρώμα, την βροχή και τους ανθρώπους, λατρεύει τον μπαμπά, δεν ζει χωρίς τη μαμά, δακρύζει στη σκέψη του αδερφού της... θέλει να πεθάνει από έρωτα και θέλει να γίνει μάνα...! Σας αγαπάει μα δεν παντρεύετα

Πρόσφατα άρθρα

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4

Δημοφιλή άρθρα

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  • 32
  • 33
  • 34
  • 35
  • 36
  • 37
  • 38
  • 39
  • 40
  • 41
  • 42